11 Eylül 2011 Pazar

içimdekileri anlatabileceğim ama bu anlattıklarımla beni yargılamayacak, sadece benimle dertleşecek biri olmalıydı çevremde.

o zaman kendimi bu kadar yalnız hissetmez, saatlerce kendimle konuşmazdım.

sadece kendime dürüst olmazdım en azından.

bazı anlarda hayat sanki bir oyunmuş gibi gözüküyor gözüme. sahneye çıkıp oynadığımız bi skeç gibi. öyle ki yaptığım hatalar sadece o sahne üzerinde kalıcak, sonuçları gerçekteki beni hiç ırgalamayacakmış gibi.

ama bazense, en derinden hissettiriyor gerçekliğini.

korkuyorum.

anlatabildiğim biri olsaydı eğer, biraz akıl da verirdi değil mi bana.

belki sırtımı sıvazlardı, yanımda olduğunu gösterip böylesine korkmamamı söylerdi. içimde sivrilen korkuları törpülerken tebessüm ederdi belki. üşüyen içim ısınırdı o zaman. tekrar güçlenirdim.

anlatmayı çok istedim.

ve yine kendi başımı şişirdim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

:)