18 Haziran 2011 Cumartesi


http://fizy.com/#s/1aj7od

ve bitti.

istanbul'da yaşanan kooskoca 5 senenin sonuna geldik. sevgilimden ayrılmış gibi hüzünlüyüm desem abartmış olmam. neler neler yaşandı bu şehirde. hiç bitmeyecek, hiç ayrılmayacağız sandım. en kötü günümde benimle ağladı, en mutlu günümde coştuk omuz omuza. beraber yürüdük biz bu yollarda :) herşeyin bir sonu olmak zorunda mıydı?

perşembe günü mezuniyet töreni yaptık. biz gözlerimiz dolu dolu dolaşırken istanbul dayanamadı, ağladı. saçlarımız biraz öldü, biraz da ıslandığımız için başımız ağırdı ama olsun. duygulanmak nedir bilirim ben, istanbul'a kızmam bu yüzden.

ya aslında şöyle ki, tam mezun oldum sayılmaz :D tüm derslerimi verdim, hatta son dönem 3,91 ortalamayla kendimi de şaşırttım, ne olmuş bana bilemedim. insanın bir yerlerinin tutuşması gerekiyormuş başarılı olabilmek için, en azından benim öyle. bu, genel ortalamamı birazcık daha yükseltirse pek bir memnun olacağım :) neyse ne diyordum, daha benim son stajım var. temmuz'da arçelik'te son stajımı da yaptıktan sonra, eylül gibi mezun oluyorum inş. az kaldı, çok az.

dün de taşındık blogcan. okul biter bitmez hemen de ayırdılar bizi. valla öğrenci evi deyip geçme, kamyona zor sığdırdık onca şeyi. sonunda bu telaşe de bitti işte. birimiz, mezuniyette düğün davetiyesini dağıttı ve yeni bir hayata başladı. diğerimiz, iş buldu ve yeni bir hayata başladı. ben de işte çocuk gibi kalktım liseli hayatıma geri döndüm. 5 senelik bir devre arasından sonra, sahalar, memleket, anne evi, kardeş kavgaları beni kucakladı. en azından odamı ayırsalardı, insanın özgürlüğü bir anda böylesine kısıtlanmamalı. ne yapacağız peki blogcan? staj bitse de, istanbul'da iş bulup eve çıksam :/

netice olarak, o eski hayat çok fazla özlenecek, öyle böyle değil yani. özlenecek özlenecek, daha nasıl özlenir ya diyeceğiz, yine özlenecek.

bekle bizi istanbul..

2 yorum:

:)